امر فياض ٻرڙي جي ويب سائيٽ تي ڀليڪار
اسان ھائبرڊ ناھيون
اسان پنھنجي مائرن جي ڪُکين مان بلڪل ائين آياسين، جيئن فطرت ۾ نوان جيوَ فطري طور تي ايندا آھن. انڪري اسان جي ساھن ۾، زندگيءَ جا اھي ڪومل ھُڳاءَ موجود آھن جن کي محسوس ڪندي اسان مٽيءَ تي بارش جي پھرين بوندن پوڻ واري اوٺي جو ھُٻ کي ڄاتو ھئوسين! اسان پيٽن کي ڪٽرائي پنھنجي ڦڦڙن ۾ رت جي بوءِ ڪونہ کڻي آيا ھئاسين پر امڙ جي ھٻ.
انساني تخليق جي اھا خوشبو جيڪا تون سائنس جي ليبارٽرين ۾ بہ ڪونہ لھي سگهندين. اسان پنھنجي مائرن جي ڇاتين سان چھٽي ٿڃ پيتي سين، وڻ ويڙھيءَ جيان امان جي چيلهہ کي وڪوڙي پنھنجي پاڻ کي ان وقت بہ ڪائنات جو آسودو وجود سمجهيو ھئوسين جڏھن اھا بہ خبر نہ ھوندي ھئي تہ ڪائنات ڪيڏي نہ وشال آھي!
اسان کي مائرن جون ھنجون مليون، ائين جيئن ڪا ندي سمنڊ ۾ سمائجي پنھنجي ھستي وسعت ۾ موڪلي ڇڏي!
اسان کي پنھنجي مائرن جون لوليون مليون، ڀلي کٽ جي ٻانھينءَ سان ٻڌل انگوڇي جي لوڏ ئي ڇونہ ھئي، جنھن کي ھٿن سان يا وري کٽ تي ويھي اسان جون مائرون پيرن سان لوڏي سنهي آواز ۾ لولي ڏينديون ھيون ۽ اھا لولي اسان جي ڪنن ۾ ان ئي ٻوليءَ ۾ ملي ھئي جيڪا امڙ ڳالهائيندي ھئي!
اسان مٽيءَ تي کيڏياسين، مٽي کاڌي سين بہ، تہ مٽي چٽي سين بہ. ھزار دڙڪن جي باوجود. مٽيءَ سان ڀڀوت ٿي جڏھن امڙ وھنجاريندي ھئي تہ وري ڪجهہ ئي پلن ۾ اسان ساڳيو مٽيءَ سان ملي ويندا ھئاسين. مٽي، جيڪا امان کان پوءِ اسان جو وجودن کي پنھنجي ھنج ڏيندي ھئي. اسان اگهاڙا ھوندا ھئاسين، پر مٽي اسان کي پنھنجي ٻُڪ ليئي سان اسان جي اوگهڙ کي ڍڪي ڇڏيندي ھئي ۽ ائين وڏا ٿيندا وياسين.
سو اي دوست! اسان جي ساھن ۾ امان ۽ ڌرتيءَ جي ھُٻ، اسان جي ديماڪن ۾ امڙ جي ٻولي، اسان جي اکين ۾ فطرت جو رومانس ۽ اسان جي رڳ رڳ ۾ فطرت ائين ڳوھيل آھي جو ڪائنات ۾ ھاڻي ڪوبہ اھا نہ ٿو لاھي سگهي. جيڪڏھن ھو ائين ڪندو تہ ان جي سڄي فطرت چڪناچور ٿي ويندي!
تون وري بہ پڇين ٿو تہ اسان پنھنجي ڌرتيءَ سان ڇو ٿا پيار ڪريون؟ اسان پنھنجي ٻوليءَ سان ڇو ٿا پيار ڪريون؟
اسان زندگيءَ سان ايترو ڇو سلهاڙيل آھيون جو ڪو مقدس نعرن تي بہ موت جي ڳالهہ ڪري تہ اسان کي اھو ڀلي ملائڪن جي دعوا ڪري تہ بہ اھو ڪوڙو ڪافر لڳندو آھي!
منھنجا دوست! تون سيزرين (Cesarean) ٻار، ميجي (Meiji milk) جو کير پي وڏو ٿئين، ھنج جي جڳھ تي تون کي بيبي ڪارٽ (Baby cart) ملي، امڙ جي جاءِ تي تون کي آيائون مليون! تون ھن حياتيءَ کي ڇڏي ڇونہ جنت جي حورن، غلمانن، کير ۽ ماکيءَ جي ندين ۽ ڪنھن ٻي ماورا جيون جي ڳالهہ ڪرين! تون فطرت جي ڪاڳر تي ھائبرڊ ٻار ئي تہ آھين. چست، چالاڪ. ھٿيارن جو شوقين. جنھن کي ڄمڻ سان ئي رت جي بوءِ سنگهڻ لاءِ ملي ھئي!
English write-ups
اردو تحاریر